Łączna liczba wyświetleń

czwartek, 5 lutego 2015

"Czarny dom"

Tam nie dom, tam nie raj.
Gdzie mój dom? Ajajaj...

Przyleciał raz pewien starzec
Z kraju na glinianych nogach.
Wygnała go w młodości tam
Czerwona dzicz, czerwona moda.

Nie poznał raju swej młodości.
Dookoła istna degrengolada.
Zakwitł tu  kicz i szajs-
Ot, współczesnych sztuk parada.

A w głowie grała piosenka, 
Skrywana od lat pieczołowicie:
Tu mi dom, tu mi raj.
Domie mój, trwaj i trwaj...
Tu mi dom, tu mi raj.
Domie mój, trwaj i trwaj...

Naokoło niby szklane góry
Zadzierające żelbetonowe nosy.
Prawda taka jest, że dla Zachodu
To karły, marne kopie, nie kolosy.

Poniosła melodia tę wygnaną duszę
W miejsce, gdzie mózg mówił:
Tak mi tutaj dobrze.
Wcale nic nie muszę.

I grał nadal refren w starej głowie.
Prostotą swą ból cały powie:
Tu mi dom, tu mi raj.
Domie mój, trwaj i trwaj...
Tu mi dom, tu mi raj.
Domie mój, trwaj i trwaj...

Starcze ręce nabrały siły.
Krzaki przedarły, drzwi otworzyły.
Noc zatańczyła na nieboskłonie.
Księżyc oświetlił ścian nagich błonie.

Lecz, czy to ten dom,
Na którego myśl serce biło jak dzwon?
Czarne ściany, nie te tynki.
Zapach pleśni, już nie szynki.

Mocniej piosenka znów zaszumiała,
Choć wcale tego już nie chciała:
Tu mi dom, tu mi raj.
Domie mój, trwaj i trwaj...
Tu mi dom, tu mi raj.
Domie mój, trwaj i trwaj...

To nie był ten dawny dom-
Mityczny dwór wśród pól i łąk.
Nie zrozumiał starzec go od wejścia
I nie zagrzał już tu miejsca.

Poczerniały mu wspomnienia
Patrząc  w czarne kąty zapomnienia.
Czy to szczęście dla starego
Dotknąć coś zamruszałego?

Refren w głowie się odmienił
I w taką wersję przemienił:
Tu nie dom, tu był raj.
Domie mój, w głowie trwaj.
Tu nie dom, tu był raj.
Domie mój, w głowie trwaj.

Dla niektórych dom,
To jednak tylko żywi ludzie.
Wspomnienie za kawałkiem muru 
Zagnać się lubi nawet na odludzie. 

Czarne boli, białe leczy.